jongens, wat een week was het weer. Afgelopen maandag mijn laatste “officiële werkdag” bij Schouw, dinsdag mijn eerste “officiële werkdag” bij Forwart, maar toch die dag (gedetacheerd) bij Schouw gewerkt, woensdag de eerste echte werkdag bij Forwart, en vervolgens donderdag en vrijdag ook nog daar gewerkt.

En ik moet zeggen: de sfeer bij Forwart is erg goed: er wordt veel gewerkt, maar ook veel gelachen. En wat ook fijn is: als je na vijven klaar is, stap je op de fiets, en in minder dan twee minuten ben je thuis Echt heerlijk…

Mar dat was niet het enige waarom ik het zo druk had: afgelopen zaterdag was het tijd voor Alcatrazz, en met Dreksbak waren we gevraagd om “Making Of”-filmpjes te maken. Daarom togen we iedere avond met camera naar de kasteelruïne, om vervolgens in een uurtje een aflevering te schieten, en vervolgens de rest van die avond in het clublokaal te monteren. Maar goed, het resultaat mag er zijn: Deel 1, Deel 2, Deel 3, Deel 4, Deel 5.

En dan het festival zelf: net als vorig jaar stonden we weer om 14:00 aan de poort. Na de incheck maar eerst de tassen (met video- en fotospul) in de persruimte neergelegd, en vervolgens een rondje gemaakt over het terrein. Nu waren er voor ons weinig verrassingen (we hadden immers de filmpjes gemaakt), maar we (ik in ieder geval) vonden de aankleding dit jaar toch een stapje minder ten opzichte van vorig jaar: waar vorig jaar de mainstage groots aangekleed was, hing er dit jaar toch iets minder licht en geluid, en was het geheel ook net niet mooi afgemaakt. De enige twee area’s die er mooi op stonden waren The Forest en de Freak U Neak Village. Hier kon je aan zien dat er veel moeite aan was besteed.

Ook de line-up was voor mij, als niet-kenner, minder goed als vorig jaar. Waar ik vorig jaar echt tijden heerlijk heb staan te genieten op “The Rock”, heb ik dat hele gevoel dit jaar helemaal niet gehad. Alleen op de namiddag, bij Dada Life en Hardwell een beetje kunnen genieten van de muziek…

Toch heb ik er absoluut geen spijt van dat ik ben gegaan, in tegendeel zelfs. De hele opzet was gewoon “iets minder” ten opzichte van wat ik zou verwachtten en/of vorig jaar heb gezien. En daar kwam nog bij dat je met een temperatuur die dicht bij de 30 graden komt, de dag sowieso al bijna niet meer stuk komt.

Check trouwens de foto’s op Dreksbak.nl, of “The Best Of” op Flickr.

Exact een week geleden was het zover: een dag die al ver daarvoor weer een apart gevoel oproept. Iedere keer dat je ergens 27 april ziet staan moet je toch weer denken aan die gebeurtenis…

Vorige week dinsdag was het namelijk alweer exact drie jaar geleden dat mijn moeder is overleden, en misschien durf ik inmiddels wel te zeggen dat ik er bijna aan gewend ben.
Bijna gewend aan de pijn die het doet nu ze er niet meer is.
Bijna gewend aan het vertellen hoe het is geen moeder meer te hebben.
Bijna gewend aan te zien hoe andere mensen een goede band met hun moeder is.

Maar wennen zal het nooit doen, ben ik bang.

Vorige week zijn we lekker een dagje eruit geweest met m’n vader, broertjes en vriendinnetjes. Eerst wilden we nog gaan zwemmen of gan snowboarden, Maar mijn broertje scheurde net twee dagen eerder z’n enkelbanden, dus dit keer werd het een dagje Burgers’ Zoo. Wat een verschrikkelijk mooie dierentuin is dat. Alles was echt prachtig, de Bush was schitterend, en de Ocean was helemaal verbluffend. Echt ontroerd naar staan te kijken

Aansluitend nog lekker gegeten bij El Paso vlak over de Duitse grens bij Venlo, en daarna thuis op de bank in slaap gevallen.

Het blijft gewoon een hele ‘vervelende’ dag, maar dan is het wel zo fijn om die met je meest dierbaren door te brengen…

Oeh, wat is het lastig om die keus te maken. En als je dan eenmaal die keus hebt gemaakt dat aan je baas te vertellen, en vervolgens de reacties af te wachten. Maar goed, alles is nu helemaal bekend: vanaf 1 juni ga ik bij Forwart Design werken.

De afgelopen 4 jaar heb ik met veel plezier bij Schouw Informatisering gewerkt. Ben er begonnen als afstudeerder, en heb er daarna een contract aangeboden gekregen. Vanaf dat moment heb ik me als (.NET-)ontwikkelaar voornamelijk beziggehouden met het maken van de transportplanningsapplicatie voor een van onze klanten. Dat was een leuke en uitdagende opdracht, die een dikke maand geleden uiteindelijk z’n eerste grote mijlpaal heeft bereikt: op dat moment is de software ook echt ingezet bij die klant. Naast die grote planningsapplicatie heb ik ook diverse ‘kleine’ programma’s gemaakt voor onze klanten, en aan een aantal interne tools gewerkt die de productiviteit verhoogden.

Maar in oktober vorig jaar kwam het nieuwsbericht dat we van Boxmeer naar Nijmegen zouden verhuizen, en sinds januari dit jaar is die verhuizing ook echt een feit. Aangezien ik een best druk avondleven heb (deze week iedere avond een vergadering), begin je toch wel te voelen dat je iedere dag een half uur later thuis bent. Op dat moment heb ik dus ook gezegd dat ik vanaf dat moment open zou staan voor nieuwe ‘uitdagingen’. Een dikke maand ging voorbij totdat ik Koen van Forwart Design ergens in Hegelsom tegenkwam en vroeg of ik niet geïnteresseerd was om voor hun te gaan werken.

Na de carnaval hebben we een afspraak gemaakt en ben ik eens een keertje langsgekomen om te kijken wat we voor elkaar zouden kunnen betekenen. En dat gesprek ging goed, eigenlijk te goed: ik liep al weg met het gevoel Schouw te hebben verraden, maar had zelfs toch al de keuze gemaakt. Daarna ben ik nog twee dagen daar op bezoek geweest om een beetje een indruk op te doen van hun manier van werken en een beetje aan te voelen of ik ook een beetje binnen hun bedrijf zou passen. En dat voelde zo goed dat ik toch wel een paar nachten wakker heb gelegen om alles af te wegen, maar uiteindelijk toch de zware beslissing genomen. Daarna heb ik het dan ook mijn teamleider laten weten, en de week erop heeft de rest van het bedrijf het te horen gekregen.

Vanaf 1 juni word ik dan “Software Engineer” bij Forwart Design. Een klein bedrijfje dat nu nog uit twee personen bestaat (V.O.F.), en waar ik de eerste werknemer ga worden. In een kantoor dat tussen de Niks en de Doolgaardschool in ligt worden daar websites gemaakt voor bedrijven uit Horst aan de Maas en daarbuiten. Daarnaast hebben ze een eigen Content Management System ontwikkeld waar die sites op werken. Mijn taak zal het dan ook gaan worden om het CMS te verbeteren en te vernieuwen, en ook mee te ontwikkelen aan de websites en webapplicaties. Een compleet nieuwe uitdaging aangezien ik nog niet echt op ‘professioneel niveau’ websites heb gemaakt. Toch heb ik door het maken van Dreksbak.nl al de nodige ervaring, en heb ik me altijd al geïnteresseerd in User Experience, iets wat ook hier zeker van toepassing gaat komen.

Kortom: er gaat weer heel wat veranderen, maar ik heb er echt zin in!

Ja, wederom zo’n ‘te laat’-post. M’n PC is nog steeds kapot enzo

Inmiddels ook alweer twee weken geleden was het weer tijd voor de carnaval, en voor het tweede jaar op rij hoefde ik op de zaterdag en de zondag niet te werken.
Vrijdag en zaterdag was ik nog eerst met Vivian naar de hengstenkeuring van de Welsh Pony’s in Ermelo geweest, wat op zich twee erg interessante dagen waren.
Zaterdagavond begon de carnaval dan echt voor mij, en nadat we al door hadden dat het bij De Lange te druk was, hebben we ons maar naar Blok 10 begeven, waar we een paar uurtjes hebben gestaan, maar toch nog wel redelijk moe waren van de hengstenkeuring.

Zondag was het dan tijd voor carnaval in Horst, en Vivian had Jaco via Twitter uitgenodigd om langs te komen., en uiteraard werd daarna ook Patrick gevraagd mee te komen. En zo stonden er zondagmiddag ineens twee jongens uit respectievelijk Almere en Wijk bij Duurstede bij ons op de stoep, die nog nooit carnaval hadden gevierd.

Met Jong Nederland liepen we mee met de optocht, dus Vivian kon samen met Jaco en Patrick de optocht bewonderen. Volgens mij hadden ze niet verwacht dat optochten zoveel ‘politieke issues’ aan de kaak stellen. Na afloop van de optocht maar snel naar het Eethuisje gegaan, want de beiden randstedelingen hadden nog niks gegeten. Van daaruit hebben we ons maar naar De Mèrthal begeven, waar de hele groep van Jong Nederland ook bij elkaar kwam. Daar kwamen ze erachter dat carnavalsmuziek niks te maken heeft met die Brabantse apres-ski meuk. Wel was Jaco al geïnstrueerd en hij kende dus al “Vandaag” van W-Dreej. In de Mèrthal maakte hij kennis met het “Bruedje Walvis”…

Toen de prijsuitreiking was geweest hebben we maar bij ons thuis friet (patat ) gegeten, en zijn daarna weer Horst ingetrokken. Daar hebben we wat rondgewandeld tussen De Lange, Blok 10 en
Liesbeth, maar waren we het overgrote deel toch bij Blok 10 te vinden. In ieder geval een erg gezellige avond gehad, waarbij we veel hebben gelachen, en helemaal kapot thuiskwamen.

De volgende dag gingen Jaco en Patrick weer naar huis, maar liepen we met Jong Nederland nog een keer mee in de optocht van Meterik. Na afloop van die optocht naar het MFC gegaan, waar ineens Vivian ook naast me stond. Toen we het daar wel zo’n beetje gezien hadden zijn we weer lekker naar huis gegaan om uit te rusten en te eten, en vervolgens zijn we maar weer Horst in gedoken. (En hebben we weer met name bij Blok 10 gestaan…)

Dinsdag was de laatste dag van de carnaval: overdag hebben we lekker niks gedaan (ook wel een keer lekker), en ’s avonds weer het dorp ingegaan. Deze avond met name bij Liesbeth gestaan, en net als de avond ervoor al redelijk wat Malibu-7upjes gehad. Op zich niet zo erg, maar als personeel ineens je glas voor meer dan helft vult met malibu en nog een klein scheutje 7up erbij, dan begint dat toch aan te tellen. Over één ding kunnen we zeker zijn: ik heb niet nuchter mijn bedje bereikt

Al met al dus weer een enorm geslaagde carnaval. Ik kan niet wachten tot volgend jaar

Sorry voor de vertraging, maar mijn pc thuis is overleden, en ik wilde eigenlijk wachten totdat ik de foto’s geupload had, maar ja, die volgen nu nog wel een keer…

Het is inmiddels alweer drie weken geleden, maar toen ging ik dus samen met Vivian voor drie dagen naar Disneyland Parijs. Drie dagen lekker pretparken. ’s morgens rond kwart voor vijf reden we dan ook met z’n tweeën naar Parijs, om zo’n dikke 4,5 uur later bij ons de Davy Crocket ranch aan te komen. Daar eenmaal ingecheckt konden we door naar het park. Deze ranch (soort bungalowpark, maar dan met woonwagens) lag op nog geen 10 minuten rijden van het park, dus dat viel wel mee.

De eerste dag zijn we naar het ‘echte’ Disney park gegaan, waar we zo’n alle attracties die ons de moeite waard leken hebben gedaan. De tweede dag en derde dag zijn we begonnen bij het Disney Studio’s park, en zijn we aan het eind richting het echte park gegaan.

Vetste achtbaan was zeker wel de Rock’n'rollercoaster, enorm lekker binnenbaantje met een hoop lichteffecten. Nummer twee was toch wel Space Mountain (spreek uit als: spekkie mountun) en nummer drie Big Thunder Mountain.

Verder hebben we heerlijk rondgewandeld door de parken, de shows bekeken, genoeg gegeten en gedronken en ’s avonds lekker uitgerust in ons huisje.
Allemaal erg leuk om te doen, en al helemaal om met Vivian te doen

Op de terugweg hebben we nog een nachtje bij Thei in Vlissingen geslapen, die toen jarig was en daar nog een lekkere strandwandeling gemaakt (en om nog steeds duistere redenen stond ik ineens met Guitar Hero 5, Wii Fit Plus (met Balance Board) en Shaun White Snowboarding Road trip op straat).

Afgelopen zaterdag had wat leiding van Jong Nederland iets leuks bedacht: we zouden met z’n allen gezellig gaan snowboarden en (apres-)skiën in Bottrop. Het animo bleek groot, en zo vertrokken we met een volle bus naar Duitsland.

Ik had nog nooit geskiet (geen idee hoe je dat schrijft) en ook nog nooit op een snowboard gestaan, maar had wel al een lichte voorkeur voor het snowboarden. Hoewel dat wellicht moeilijker is om te leren (en in eerste instantie meer pijn doet), leek me dat toch altijd leuker.
Eenmaal op de piste, met een snowboard onder m’n voeten ontpopte Vivian zich tot een waarde snowboardlerares. Ik ben alleen bang dat ik niet zo’n goede leerling was…
Toch kon ik na een paar keer oefenen al redelijk op mijn board blijven staan, en na wat meer oefening wist ik zelfs beneden te komen. Op de oefenpiste wel te verstaan.

Even later kregen we dorst en gingen dus wat drinken, en na dat drinken voegde Vivian zich bij het feestgedruis (sommige leiding heeft geen piste gezien), en ging ik nog maar wat oefenen op de piste. En toen ging het eigenlijk steeds beter, en kreeg ik m’n bord na veel inspanning zelfs een beetje de kant op die ik wilde, en viel ik steeds minder. Toen even een hele groep leiding van de grote piste langs kwam, besloot ik toch maar mee te gaan, en een keer ook van de grote piste af te dalen.
En dat viel me eigenlijk nog redelijk mee: hoewel ik vaker harder ging dan ikzelf wilde, kon ik toch redelijk stabiel op het board blijven. Alleen als ik naar m’n gevoel te hard ging en niet meer fatsoenlijk kon remmen liet ik me maar in de sneeuw vallen. Toch was het erg vet om te doen, en had ik heel snel de smaak te pakken.
Rond kwart voor twaalf hielden we het maar voor gezien, en gingen we ook maar naar de rest van de zaal. Daar hebben we tot in de late uurtjes doorgefeest, tot onze bus om half drie weer naar huis vertrok.

Ik heb nu dus toch wel een beetje het snowboardvirus te pakken, nu maar wachten tot Vivian’s sleutelbeen weer helemaal geheeld is, en dan gaan we maar eens samen boarden :).
(Eerst volgende week drie dagen Disneyland )

Jeuj, vandaag alweer voor de 26e keer jarig. Begin me nu ook echt oud te voelen :s. Tot de 25 was allemaal easy peasy, maar nu…

Gisteravond lekker bij De Lange gezeten om eerst de terugkomst van een vriendin te vieren, die was een half jaartje naar Australië gegaan voor stage, en om middernacht hebben we uiteraard mijn verjaardag gevierd. (Uiteraard allemaal heel erg gezellig)

Nu vanavond nog met familie en bekenden, en dan ga ik dit jaar _echt_ in de lente of zomer een feestje geven. (En Vivian heeft al toegezegd me te helpen bij het herinneren aan deze belofte )

*gaat weer terug het feestgedruis in*

Ja, het jaar is alweer een paar dagen bezig, maar toch wil ik jullie nog even ook via deze weg het allerbeste wensen voor 2010! Laten we er een gezellig en gezond jaar van maken!

De laatste weken van 2009 waren echter nog erg druk… Naast Ut Glaze Hoês en het gebroken sleutelbeen van Vivian, waren we ook erg druk met de verhuizing van ons kantoor van Nijmegen naar Boxmeer. Ook zorgden de feestdagen voor de nodige verplichtingen, en als je dan ineens een schoonfamilie hebt, heb je ook nog eens twee keer zoveel verplichtingen.
En gisteren werd Vivian dan ook nog 21, en dat vierde ze al op zondag

Gelukkig was het allemaal wel heel erg gezellig

Nou, dat was me het weekendje wel weer: gisteren om 11:00 ging dan daadwerkelijk de slot op de deur van Ut Glaze Hoês, onze goede-doel-actie die synchroon loopt met Serious Request van 3FM. En daar ging een hoop voorbereiding aan vooraf.

De afgelopen weken hebben we veel vergaderd en veel geklust, want als Dreksbak hadden we een behoorlijke rol in dit (voor ons) mega-project: wij zouden namelijk als Dreksbak.nl samen met iemand van de Sevewaeg de gehele infrastructuur verzorgen. En zo hebben we dus de studio+inrichting geregeld, hekken, podium, netwerk, stroom, internet, water, sanitair, regieruimte, productieruimte, etc…

En we zouden Dreksbak niet zijn als we ook niet ervoor zouden zorgen dat alles op internet te volgen was. Zo hebben we de hele website gebouwd, die alle content direct met Dreksbak deelt, hebben we maar liefst drie videostreams (met live geluid), maken we veel foto’s die ook op de site verschijnen en hebben we ook de mogelijkheid voor bezoekers om een foto te laten maken van zichtzelf door op de deurbel te klikken.

Kortom: we hebben er een aantal drukke weken opzitten, en dit weekend was dan al helemaal slopend. Bij al het regelwerk kwam namelijk zaterdag nog een portie enorme kou (-14 graden Celcius), en zondag een heel dik pak sneeuw (in totaal tientallen centimeters sneeuw). Maar gelukkig is het allemaal goed gekomen en is het nu al een erg succesvol evenement geworden.

En daar kwam dan nog bij dat Vivian afgelopen vrijdag met haar scootertje nogal ongelukkig is gevallen waarbij ze haar sleutelbeen heeft gebroken. Ze heeft nu de hele tijd haar arm in een mitella en is flink aan de pijnstillers, maar maakt het verder naar omstandigheden wel goed. Maar in alle drukte in Sevenum heb ik zo af en toe ook nog wat tijd vrij gemaakt om voor mijn meisje te zorgen.

(Hey, en knap van mij hè, ik heb hier helemaal geen rant naar de Reindonk staan Wat kan mij het nou boeien dat zij zomaar de internetverbinding eruit trekken, niet helpen met opbouwen en met allemaal vragen komen die helemaal nooit eerder besproken of gevraagd waren. *heeft veel geleerd*)

Afgelopen zondag zijn we weer naar de Winterefteling gegaan, samen met m’n nichtje, broertje en aanhang. En hoewel echt steenkoud was, hebben we wel een erg leuk dagje gehad.

In tegenstelling tot vorig jaar was nu ook de Vliegende Hollander open, en ook dit jaar hebben we een ritje in de Bob kunnen maken. Erg lekker dus, en gewoon schitterend om te zien hoeveel sfeer de Efteling (blijft) houden. Zeker geen straf

En nu zijn we al lekker naar het einde van het jaar toe aan het werken, met Ut Glaze Hoês in Sevenum, waar we met Dreksbak een hoop techniek leveren, en op het werk blijft het ook lekker druk…